Regisseur Mathias Sercu maakte met J’aime la vie een Belgische speelfilm over ziekte, familie en de kwetsbaarheid van het leven. De film volgt Mira, een jonge alleenstaande moeder die werkt als thuisverpleegkundige. Ze is zorgzaam, energiek en staat bekend om haar positieve houding. Ze heeft een fijne baan, hechte vrienden en een goede band met haar jongste broer.

Het leven van Mira verandert ingrijpend wanneer ze te horen krijgt dat ze kanker heeft. De diagnose zet alles op scherp. Mira beseft dat tijd kostbaar is en dat niet alles vanzelfsprekend blijft. De confrontatie met kanker brengt Mira terug naar haar familiegeschiedenis. Als kind raakte ze gescheiden van haar oudere broer. Het contact is al jaren verbroken.

Nu besluit ze hem opnieuw op te zoeken. Ze wil haar gezin weer samenbrengen zolang dat nog kan. Mira stelt voor om met haar broers een weekend naar de Ardennen te gaan. Dit gezamenlijke verblijf vormt het hart van de film. Een film over hechten en loslaten, en vooral over liefde …, heel veel liefde.

De film toont gesprekken over zorg, verantwoordelijkheid en nabijheid. Grote emoties worden niet uitgesproken, maar zijn zichtbaar in kleine momenten en stiltes.

Mira blijft werken als verpleegkundige, terwijl ze zelf patiënt is. Dat zorgt voor confronterende situaties, waarin geven en ontvangen door elkaar lopen.