Palliativstation is een Duitse documentaire uit 2025 van regisseur Philipp Döring. De film volgt gedurende een zomer het dagelijkse leven op de palliatieve afdeling van een Berlijns ziekenhuis. Gedurende 4 uur en 5 minuten legt de camera vast hoe patiënten in hun laatste levensfase omgaan met ziekte, verlies en afscheid, en hoe artsen en verpleegkundigen hen begeleiden.

Tijdens de film maak je kennis met verschillende patiënten en hun families. Je ziet hoe mensen worstelen met lichamelijke pijn, maar ook met emoties als angst, verdriet en soms humor. Er is geen voice-over, geen dramatisering: alles wat je ziet, gebeurt in het moment. De camera volgt gesprekken, verzorging en kleine dagelijkse gebeurtenissen, waardoor je een duidelijk beeld krijgt van de routines, emoties en relaties op de afdeling.

Tegelijkertijd laat de film zien hoe zorgverleners hun werk uitvoeren: ze luisteren, troosten, ondersteunen en helpen de tijd die patiënten nog hebben zo waardevol mogelijk te maken. Het zijn vaak kleine gebaren of gesprekken die veel zeggen over hoe mensen omgaan met het naderende levenseinde. Het zijn die intieme momenten die laten zien hoe complex, intens en gevoelig palliatieve zorg kan zijn.

Kleine rituelen, persoonlijke gesprekken en alledaagse handelingen krijgen aandacht en tonen het leven op de afdeling op een eerlijke, ongekunstelde manier. De film toont ook de balans die zorgverleners zoeken tussen professionele zorg en persoonlijke betrokkenheid.

De film ging in première tijdens de Berlinale 2025 en is bekroond met de Heiner Carow Prize.