Renoir is een Japanse film van regisseur Chie Hayakawa. De film speelt zich af in Tokio, eind jaren tachtig.

Het verhaal gaat over Fuki, een meisje van elf jaar. Haar vader is ernstig ziek en ligt vaak in het ziekenhuis. Haar moeder werkt veel en is emotioneel uitgeput. Fuki brengt daardoor veel tijd alleen door.

De ziekte van haar vader heeft grote invloed op het gezin. Er wordt weinig gesproken over angst, verdriet en afscheid. Fuki voelt dat er iets zwaars in de lucht hangt, maar ze krijgt weinig uitleg. De film laat zien hoe een kind probeert betekenis te geven aan ziekte en mogelijk verlies.

Fuki kijkt op haar eigen manier naar de wereld. Ze gebruikt haar fantasie om te begrijpen wat er om haar heen gebeurt. Soms vervaagt voor haar de grens tussen wat echt is en wat ze verzint. Dat helpt haar om met haar gevoelens om te gaan.

In Renoir staat niet het medische proces centraal, maar de beleving van een kind. De film toont hoe ingrijpend het is wanneer een ouder steeds verder achteruitgaat. Ook laat de film zien hoe moeilijk het kan zijn om woorden te vinden voor wat er gebeurt aan het einde van een leven. Er is veel aandacht voor kleine momenten. Blikken, stiltes en alledaagse handelingen zeggen vaak meer dan gesprekken. Daardoor krijgt de kijker ruimte om zelf na te denken.

Renoir is een film over opgroeien, afscheid en het zoeken naar houvast. De film nodigt uit om stil te staan bij hoe mensen omgaan met kwetsbaarheid, ziekte en het naderende einde van het leven.