Wisdom Gone Wild is een persoonlijke documentaire van de Amerikaanse filmmaker Rea Tajiri. In de film volgt zij haar moeder Rose, bij wie dementie is vastgesteld. Wat begint als een zorgtraject, groeit uit tot een bijzondere reis waarin moeder en dochter samen een nieuwe manier van contact vinden.
De film laat zien hoe Rose steeds minder grip heeft op tijd en herinneringen. Verhalen lopen door elkaar, het verleden komt onverwacht terug en de werkelijkheid verandert van vorm. In plaats van dit te corrigeren of tegen te houden, kiest Rea ervoor haar moeder te volgen. Ze luistert, kijkt en beweegt mee. Zo ontstaat een wereld waarin zingen, fantasie en herhaling een eigen betekenis krijgen.

Het verhaal gaat niet over aftakeling, maar over aanpassing. Over wat er gebeurt als bekende rollen verdwijnen en er ruimte ontstaat voor iets nieuws. Rea is niet alleen dochter, maar ook mantelzorger en filmmaker. Hun relatie verandert, soms pijnlijk, soms licht. Door samen muziek te maken, herinneringen toe te laten en momenten niet vast te willen zetten, ontstaat er verbinding op een ander niveau.

Dit maakt het een ingetogen en respectvolle film over ouder worden, zorg en liefde. Over vasthouden en loslaten. En over de vraag hoe we mens blijven, ook wanneer het einde langzaam dichterbij komt. Wat als we niet alles hoeven te begrijpen? Wat als nabijheid belangrijker is dan helderheid?

De film raakt ook aan grotere thema’s, zonder dat ze worden uitgelegd of benadrukt. Flarden uit Rose’ leven als Japans Amerikaanse vrouw komen voorbij. Er is aandacht voor afkomst, familiegeschiedenis en ervaringen die diep zijn opgeslagen, ook als woorden verdwijnen. Het geheugen laat los, maar niet alles verdwijnt.